Nowe kierunki w badaniach nad słuchem

Około 15 milionów osób w Niemczech cierpi na zaburzenia słuchu. Wśród osób starszych ubytek słuchu jest najczęstszym zaburzeniem zmysłów. Jednak już dzieci, a nawet noworodki, mogą cierpieć na ubytek słuchu, na przykład na głuchotę ucha wewnętrznego. Wówczas sygnały akustyczne nie są przekazywane do nerwu słuchowego. W takim przypadku pomocne mogą być protezy ucha wewnętrznego – tzw. implanty ślimakowe (CI). Stymulują one nerw słuchowy za pomocą elektrod. Zarówno u starszych, jak i u bardzo młodych pacjentów może jednak pozostać resztkowy słuch, zwłaszcza w zakresie niskich tonów.

Projekt „REDIHEAR”

Profesor dr Waldo Nogueira Vazquez, kierownik grupy badawczej zajmującej się protetyką słuchu w Klinice Otolaryngologii Akademii Medycznej w Hanowerze (MHH), zamierza wyjaśnić, w jaki sposób można dokładniej oceniać i zachować resztkowy słuch, jak stymulacja elektryczna za pomocą implantu ślimakowego współdziała z przewodzeniem sygnału akustycznego oraz jak na podstawie tych odkryć można opracować nowatorską protezę słuchową. Za swój projekt „REDIHEAR” naukowiec otrzymał właśnie grant „ERC Consolidator Grant” przyznawany przez Europejską Radę ds. Badań Naukowych (European Research Council, ERC), będący jednym z najwyższych grantów naukowych Unii Europejskiej przeznaczonych na wspieranie doskonałości. W ciągu pięciu lat otrzyma on wsparcie w wysokości około dwóch milionów euro.

Ocena i utrzymanie pozostałego słuchu

Jeśli zachowany jest resztkowy słuch, w tym samym uchu można stosować jednocześnie aparaty słuchowe i implant ślimakowy. W ramach tej koncepcji połączonej stymulacji elektryczno-akustycznej (EAS) aparat słuchowy wzmacnia akustycznie niskie częstotliwości, podczas gdy implant ślimakowy stymuluje elektrycznie średnie i wysokie zakresy częstotliwości. Ucho wewnętrzne przetwarza bodźce akustyczne i elektryczne jednocześnie. Wada: podczas wszczepiania implantu ślimakowego bardzo wrażliwe struktury ślimaka, a tym samym również resztkowy słuch, mogą ulec uszkodzeniu. Naukowiec zamierza teraz opracować obiektywne narzędzia diagnostyczne, które pozwolą określić, jaki potencjał słuchowy jest w ogóle dostępny, zwłaszcza u noworodków, a jednocześnie monitorować słyszenie niskich częstotliwości podczas wszczepiania.

Wzajemne oddziaływanie między aparatem słuchowym a implantem ślimakowym

Aby optymalnie zharmonizować pozostały słuch z implantem ślimakowym, profesor Nogueira Vazquez zamierza zbadać podstawowe mechanizmy interakcji między stymulacją elektryczną a akustyczną w całym szlaku słuchowym, od ślimaka aż po kora słuchowa w mózgu. „Ponadto w ramach projektu READIHEAR przetestowana zostanie nowatorska proteza słuchowa, która wykorzystuje mechanizmy interakcji między stymulacją akustyczną a elektryczną za pomocą minimalnie inwazyjnych elektrod”, wyjaśnia. Nie będą one już umieszczone głęboko wewnątrz ślimaka, jak dotychczas, ale przy jego wejściu lub nawet całkowicie na zewnątrz.

Utrata słuchu utrudnia wymianę informacji

„Utrata słuchu znacznie utrudnia wymianę informacji i może powodować u osób dotkniętych tym problemem frustrację, poczucie osamotnienia i izolację” – mówi profesor Nogueira Vazquez. Jest przekonany, że nowe osiągnięcia przyniosą korzyści ogromnej liczbie osób z ubytkiem słuchu w każdym wieku. „Dotyczy to zarówno małych dzieci, które skorzystają z ulepszonej diagnostyki słuchu, jak i osób starszych, którym nowa, łagodniejsza technologia EAS pomoże w leczeniu utraty słuchu związanej z wiekiem”.

Hasło: implant ślimakowy

W przypadku głuchoty śródusznej lub głębokiego ubytku słuchu pomocne może być wszczepienie implantu ślimakowego (CI). Warunkiem jest, aby sam nerw słuchowy pozostał nienaruszony. Implant ślimakowy (CI) wychwytuje fale dźwiękowe z otoczenia za pomocą mikrofonu, przekształca je w sygnały elektryczne i przekazuje do elektrod umieszczonych w ślimaku (cochlea). Te stymulują różne odcinki nerwu słuchowego, który następnie przekazuje bodźce do mózgu, gdzie powstaje rzeczywiste wrażenie słyszenia.

(Opublikowano 13 kwietnia 2022 r.)