Stowarzyszenie „Chwile szczęścia”

Projekt „Podaruj chwile szczęścia” w Isernhagen skierowany jest do dzieci, które straciły jednego z rodziców lub rodzeństwo, dzieci, którym z powodu ciężkiej choroby pozostało już niewiele czasu, dzieci, które doznały głębokiej traumy w wyniku traumatycznych przeżyć (m.in. zaniedbania, wykorzystywania seksualnego, przemocy), oraz dzieci cierpiących na zaburzenia psychiczne.

Stworzono dla nich bezpieczną przestrzeń. Miejsce, w którym w małych, stałych grupach spotykają się z rówieśnikami, mogą dzielić się swoimi obawami i zmartwieniami oraz wzajemnie się wspierać i dodawać otuchy. Dzięki wspólnym rozmowom z innymi dziećmi w podobnej sytuacji spotykają się tu ze zrozumieniem.
Dorośli zwracają uwagę na indywidualność dzieci i dają im możliwość wyrażania siebie. Pozwalają im na swobodne przeżywanie często gwałtownych uczuć i reakcji. Tutaj, na miejscu, znajdują odpowiedzi na swoje pytania i doświadczają długotrwałej pewności.

To poczucie bezpieczeństwa, oparcia i ochrony odczuwają przede wszystkim dzięki wspólnemu przebywaniu i przeżywaniu chwil ze swoimi zwierzęcymi przyjaciółmi – końmi. Konie odgrywają bowiem wyjątkową, kluczową rolę w tworzeniu chwil szczęścia i sprawiają, że praca ta przynosi tak wspaniałe efekty. Stowarzyszenie wykorzystuje tę wyjątkową więź na poziomie emocjonalnym, która powstaje już podczas pierwszego spotkania dziecka z koniem. Zwierzę jest bowiem partnerem, który rozumie bez słów, daje radość i odwagę do życia oraz po prostu jest tam, gdzie jest potrzebne. Zauważa się, że z biegiem czasu rozwija się tak bliska, przyjacielska relacja, że koń staje się dla maluchów nieodzownym towarzyszem.

Wraz z dziećmi stowarzyszenie organizuje różnorodne zajęcia pomagające radzić sobie z trudną sytuacją, takie jak wspólne wizyty na cmentarzu oraz warsztaty plastyczne i rękodzieła. Częścią tego wielowymiarowego świata „chwil szczęścia” są również wspólne wycieczki i imprezy. Ponieważ stowarzyszenie finansuje się w 100% z darowizn, każda rodzina przekazuje niewielką darowiznę, na miarę swoich możliwości. Zanim dziecko dołączy do grupy, zawsze odbywa się szczegółowa rozmowa z rodzicami; chętnie odwiedzamy też rodziny w ich domach, żeby osobiście zapoznać się z sytuacją. Utrzymujemy regularny kontakt i wymianę informacji z lekarzami, psychologami itp., dzięki czemu rodzice otrzymują indywidualną pomoc w postaci rozmów i wizyt domowych. Jeśli potrzebne jest dodatkowe wsparcie, nawiązujemy kontakt z innymi partnerami z sieci.

Dla stowarzyszenia ważne jest, aby projekt ten był postrzegany jako dodatkowa forma wsparcia, a w żadnym wypadku nie jako terapia zastępcza.