Święta w Calenbergu

Zamek Calenberg (późniejsze nazwy: pałac Calenberg i twierdza Calenberg; obecna nazwa ruin: Alt Calenberg) był średniowiecznym zamkiem nizinnym położonym w pobliżu Pattensen, w dzielnicy Schulenburg, 13 km na zachód od Hildesheim. Został zbudowany od 1292 roku przez księcia z dynastii Welfów, Ottona Surowego, w dolinie rzeki Leine, pomiędzy dwoma ramionami rzeki, jako zamek wodny na południowej części wapienno-marglowego wału Calenberg.

Na początku XVI wieku zamieniono ją w fortecę. Ta forteca Calenberg nadała nazwę księstwu Welfów w Calenbergu, utworzonemu w XV wieku. Po wojnie trzydziestoletniej straciła swoje znaczenie militarne i została zburzona („zrównana z ziemią”). Dzisiaj jest to ruina z podziemnymi sklepieniami, otoczona wysokimi wałami. Nazwa pobliskiego majątku Calenberg nawiązuje do zamku Calenberg.

Calenberg

Kompleks zamkowy wznosi się na wzgórzu Calenberg, którego wysokość wynosi 70 m n.p.m. Powstał on prawie 100 milionów lat temu, na początku górnej kredy, w cenomanie. Przed budową zamku wznosił się on jako ławica marglu wapiennego między ówczesnymi ramionami rzeki Leine, wystając około 10 metrów ponad teren łęgowy. Obejmuje on nie tylko obszar zamku Calenberg, ale rozciąga się jeszcze 500 metrów dalej na północ. Dlatego fosa zamkowa musiała zostać wykopana na głębokość ponad dziesięciu metrów w ławicy marglu wapiennego.

© C. Wyrwa

Szczątki

Ruiny twierdzy znajdują się na terenie Alt Calenberg, który od 1997 roku należy do rezerwatu przyrody Calenberger Leinetal. Z twierdzy i wzgórza zamkowego zachowały się do dziś wały, piwnice i fundamenty zamku, pałacu oraz piwnicy Corvinus, a także pozostałości wieży bateryjnej. Wieża bateryjna i obie piwnice są zamknięte od połowy 2008 roku. W sklepionych piwnicach pod dwoma skrzydłami pałacu śpią nietoperze. W okresie od 1 października do 30 kwietnia nie należy niepokoić zimujących zwierząt. W jednej ze sklepionych piwnic znajduje się murowana studnia o głębokości kilku metrów. Podziemne piwnice są tak rozległe, że kiedyś zgubiło się tam dwoje dzieci, które musiały zostać uratowane przez służby ratownicze.

Według ustnych przekazów miały rzekomo istnieć podziemne korytarze ewakuacyjne prowadzące do Lauenstadt i do diecezji Hildesheim. Wały obronne zachowały się w części północno-zachodniej, północnej i północno-wschodniej. Otaczające je rowy nie są już wypełnione wodą. Cały teren porastają drzewa, krzewy i pokrzywy; można tu również znaleźć przebiśniegi i dzikie narcyzy.