Ahlem-Badenstedt-Davenstedt

11. dzielnica charakteryzuje się obecnością terenów rekreacyjnych oraz szczególną kulturą pamięci.

11. dzielnica obejmuje trzy części miasta: Ahlem, Badenstedt i Davenstedt, położone w południowo-zachodniej części Hanoweru. Na powierzchni 9,85 km² mieszka prawie 34 000 mieszkańców (stan na 2021 r.). Ahlem-Badenstedt-Davenstedt słynie z terenów zielonych, takich jak park Willy'ego Spahna, pas zieleni Fösse oraz wzgórze Benther Berg. Nie brakuje tu również możliwości spędzania wolnego czasu – życie dzielnicy kształtują przede wszystkim kluby młodzieżowe i placówki kulturalne.

Park im. Willy'ego Spahna / Piec do wypalania wapna

Rocznica miasta 775 lat — 775 lat – Odkryj swój Hanower

Teren, na którym obecnie znajduje się park Willy'ego Spahna, był pierwotnie kamieniołomem wapienia, który od 1850 roku wykorzystywano do produkcji wapna palonego (zaprawy murarskiej) i wapna gaszonego (nawozu). Istniejący piec do wypalania wapna, czyli piec pierścieniowy Hoffmana o długości 35 m, szerokości 13 m i wysokości 9,5 m, powstał w 1925 roku i udało się go zachować. Działał on tylko do 1930 roku. W 1938 roku teren nabył kupiec Willy Spahn i założył na tarasach sad owocowy w celu produkcji napojów owocowych i soków marki „Sprudella”. W latach 60. zaprzestano produkcji soków owocowych. Kiedy w 1996 roku zmarła jego wdowa, teren został przekształcony w park publiczny, a jedyny w regionie piec pierścieniowy, objęty ochroną konserwatorską, został odrestaurowany. Od 2004 roku ten popularny wśród młodych i starszych park rekreacyjny jest otwarty dla zwiedzających.

Oprócz obiektów kulturalnych, takich jak muzeum regionalne, w dzielnicy Ahlem znajduje się również kilka miejsc upamiętniających II wojnę światową.

Szkoła Ogrodnicza Izraelitów / Miejsce Pamięci w Ahlem

Izraelska Szkoła Ogrodnicza w Ahlem przy Heisterbergallee 8, początkowo nazywana Izraelskim Zakładem Wychowawczym, została założona w 1893 roku przez bankiera z Hanoweru, Moritza Simona, w celu zapewnienia żydowskim dzieciom i młodzieży edukacji w szkole podstawowej, a następnie nauki ogrodnictwa. Uczniowie pochodzili z całych Niemiec oraz z Europy Wschodniej. Zachowały się budynki dyrektora, szkoła dla dziewcząt oraz dom portiera. Architektura budynku, charakteryzująca się pasami czerwonej cegły i otynkowanymi ścianami z oknami łukowymi, nawiązuje do ówczesnych budynków szkolnych. Szkoła została zamknięta w 1942 roku, a już jesienią 1941 roku dom ogrodnika stał się „domem dla Żydów”, z którego do 1944 roku wysłano ponad 2000 mężczyzn, kobiet i dzieci do obozów koncentracyjnych i gett w Europie Wschodniej. Od 1987 roku mieści się tu Miejsce Pamięci i Upamiętnienia w Ahlem, w którym udokumentowano historię tego miejsca oraz jego mieszkańców.

O czym do dziś świadczą piec do wypalania wapna (1925 r.) oraz kopalnie asfaltu (od 1842 r.). Podczas II wojny światowej w sztolniach asfaltowych, przy pomocy więźniów obozów koncentracyjnych, wytwarzano towary o znaczeniu strategicznym. W 1893 r. w Ahlem powstała wyjątkowa placówka – Izraelska Szkoła Ogrodnicza.