Spacer po dzielnicach: Kirchrode i Bemerode – Visit Hannover
Kirchrode-Bemerode-Wülferode
Dzięki otaczającej je zieleni lasów Eilenriede i Tiergarten dzielnica Kirchrode we wschodniej części Hanoweru stała się popularną dzielnicą willową – obok Kleefeld, Waldhausen i dzielnicy Zooviertel.
Wszystko zaczęło się w 1897 roku wraz z powstaniem osiedla willowego Kühlshausen przy ulicy Kaiser-Wilhelm-Straße. Z dawnej wsi przy Brabeckstraße i Kirchröder Markt zachowało się niewiele; jedynie kompleks fundacji Henriettenstiftung przy Schwemannstraße, który od 1874 roku rozbudowywano najpierw jako dom opieki dla osób starszych Alt-Bethesda, a później jako kompleks kliniczny, zachował wczesne budynki murowane. Bemerode dłużej zachowało swój wiejski charakter. Później powstało kilka domów robotniczych, a w XX wieku nastąpiła rozbudowa na północ, a w końcu, od 1997 roku, osiedle Kronsberg.
Kolonia Kühlshausen
775 lat – Odkryj swój Hanower
W 1897 roku producent ciastek dla psów i przedsiębiorca budowlany Johannes Kühl nabył działkę „Am Hüllenfelde”, zaprojektował ulicę Kaiser-Wilhelm-Straße jako aleję lipową i zlecił budowę sześciu willi. Osiedle zyskało przydomek „Kühlshausen”. Wille przy ulicy Kaiser-Wilhelm-Str. 1 i 2 stanowią doskonały przykład tego, jak w czasach Cesarstwa Niemieckiego wyglądał ideał wolnostojącej, reprezentacyjnej willi położonej na łonie natury. Sam Kühl zamieszkał w okazałej „Villa Fernblick”, wzniesionej w 1900 roku. Powstały kolejne budynki i do 1913 roku cała ulica została zabudowana.
Brama przy ulicy Brabeckstr. 86 stanowi wstęp do dzisiejszego domu opieki dla osób starszych Heinemanhof 1-2, położonego na południu dzielnicy Kirchrode. Dawny dom dla kobiet fundacji Minna-James-Heinemanstiftung, zbudowany w latach 1930–1931 według projektu Henry'ego van de Velde, był przeznaczony dla samotnych kobiet z wyższych sfer, głównie mieszkanek Hanoweru wyznania mojżeszowego.
Van de Velde był jednym z najwybitniejszych architektów secesji. Architektura wpisuje się w tradycję szkoły amsterdamskiej: podczas gdy surowa, płaska strona północna zamyka się blokowo, strona południowa otwiera się balkonami, wykuszami i tarasami na park, który van de Velde zaprojektował wspólnie z architektem krajobrazu Wilhelmem Hübotterem i który pozostaje w silnej interakcji z budynkiem. Architektura i natura tworzyły jedność.