Spacer po dzielnicach: Kirchrode i Bemerode – Visit Hannover
Kirchrode-Bemerode-Wülferode
Dzięki otaczającej zieleni Eilenriede i Tiergarten dzielnica Kirchrode we wschodniej części Hanoweru stała się popularną dzielnicą willową – obok Kleefeld, Waldhausen i dzielnicy Zooviertel.
Wszystko zaczęło się w 1897 roku wraz z powstaniem osiedla willowego Kühlshausen przy ulicy Kaiser-Wilhelm-Straße. Z dawnej wsi przy Brabeckstraße i Kirchröder Markt zachowało się niewiele; jedynie kompleks fundacji Henriettenstiftung przy Schwemannstraße, który od 1874 roku rozbudowywano najpierw jako ośrodek opieki nad osobami starszymi „Alt-Bethesda”, a później jako kompleks szpitalny, zawiera wczesne budynki z cegły. Bemerode dłużej zachowało swój wiejski charakter. Później powstało kilka domów robotniczych, a w XX wieku nastąpiła rozbudowa na północ, a wreszcie od 1997 roku osiedle Kronsberg.
Kolonia Kühlshausen
775 lat – Odkryj swój Hanower
W 1897 roku Johannes Kühl, producent ciastków dla psów i przedsiębiorca budowlany, nabył działkę „Am Hüllenfelde”, zaprojektował ulicę Kaiser-Wilhelm-Straße jako aleję lipową i zlecił budowę sześciu willi. Osiedle zyskało przydomek „Kühlshausen”. Wille przy ulicy Kaiser-Wilhelm-Str. 1 i 2 stanowią doskonały przykład tego, jak w czasach Cesarstwa Niemieckiego wyglądał ideał wolnostojącej, reprezentacyjnej willi położonej w zielonej okolicy. Sam Kühl zamieszkał w okazałej „Villa Fernblick”, wzniesionej w 1900 roku. Powstały kolejne budynki i do 1913 roku cała ulica została w pełni zabudowana.
Budynki przy ulicy Brabeckstr. 86 stanowią początek dzisiejszego domu opieki dla osób starszych Heinemanhof 1-2 na południu Kirchrode. Dawny dom dla kobiet Fundacji Minny James-Heineman, wzniesiony w latach 1930–1931 według projektu Henry’ego van de Velde’a, był przeznaczony dla samotnych kobiet z wyższych sfer, przede wszystkim dla mieszkanek Hanoweru wyznania mojżeszowego.
Van de Velde był jednym z najwybitniejszych architektów secesji. Architektura ta wpisuje się w tradycję szkoły amsterdamskiej: podczas gdy surowa, płaska strona północna ma charakter blokowy, strona południowa otwiera się balkonami, wykuszami i tarasami na park, który van de Velde zaprojektował wspólnie z architektem krajobrazu Wilhelmem Hübotterem i który pozostaje w silnej interakcji z budynkiem. Architektura i natura tworzyły jedną całość.