Lista Vahrenwald

Centra wsi zostały w dużej mierze zniszczone przez industrializację i wzrost populacji.

2. dzielnica miasta, licząca ponad 71 000 mieszkańców (stan na 2020 r.), jest jednocześnie najludniejszą dzielnicą miasta i składa się z dzielnic Vahrenwald oraz List. Dawne centra wsi zostały w znacznym stopniu zniszczone w wyniku industrializacji i wzrostu liczby ludności. Szczególne znaczenie mają takie firmy jak Continental i Bahlsen. Inne zakłady, takie jak de Haen, Körting, Wohlenberg czy Kaeferle, ustąpiły miejsca zabudowie mieszkaniowej, która po konkursie urbanistycznym z 1891 roku gwałtownie rozrosła się w północnych dzielnicach miasta. W latach dwudziestych XX wieku wokół Jahnplatz i przy Pobielskistraße powstały nowoczesne osiedla mieszkaniowe spółdzielcze. Obecnie dzielnica ta jest ogólnie bardzo tętniąca życiem i przyjazna do życia, pełna terenów zielonych, ofert rekreacyjnych i architektonicznych arcydzieł.

Szczególne znaczenie mają takie firmy jak Continental i Bahlsen. Inne przedsiębiorstwa, takie jak de Haen, Körting, Wohlenberg czy Kaeferle, ustąpiły miejsca zabudowie mieszkaniowej, która po konkursie urbanistycznym z 1891 roku gwałtownie rozprzestrzeniła się na północne dzielnice miasta. W latach dwudziestych wokół Jahnplatz i przy Pobielskistraße powstały nowoczesne osiedla mieszkaniowe spółdzielcze.

Zakłady Gumowe Continental

Rocznica miasta 775 lat — 775 lat – Odkryj swój Hanower

Założona w 1871 roku spółka Continental-Gummiwerke AG zleciła berlińskiemu architektowi Peterowi Behrensowi, „ojcu nowoczesnej architektury”, budowę reprezentacyjnego budynku administracyjnego przy ulicy Vahrenwalder Straße. Trzy dziedzińce wewnętrzne, z których środkowy jest przeszklony, otoczone są pomieszczeniami biurowymi o różnej wielkości, których wymiary zostały dostosowane do potrzeb stanowiska pracy i które można połączyć w biura typu open space. Lekko cofnięty, monumentalny portal wejściowy łączy dwa skrzydła boczne, których racjonalny i nowoczesny układ oparty na filarach i belkach można było już dostrzec w berlińskim teatrze Schauspielhaus autorstwa Karla Friedricha Schinkela (1821), a później u jego uczniów – Gropiusa i Miesa van der Rohe. Figury nad głównym wejściem symbolizują pięć kontynentów i odzwierciedlają imperialne ambicje koncernu.

ulica Körtingstraße

Zamknięte, czteropiętrowe fasady budynków mieszkalnych przy ulicy Körtingstraße ilustrują architektoniczną i społeczną przemianę fabrycznej dzielnicy w ekskluzywną dzielnicę mieszkaniową. W 1899 roku fabryka pomp Körting przeniosła swoją siedzibę do Linden i sprzedała teren przedsiębiorcy budowlanemu Maxowi Küsterowi, który do 1984 roku zabudował wszystkie działki i sam wprowadził się do domu pod numerem 4. Ogrody przed domami, wysunięte części frontowe zakończone szczytami oraz bogata dekoracja architektoniczna w stylu renesansowym tworzą dobrze zachowany zespół budynków, który do dziś zachowuje swój urok.

Liststadt

Na terenie miasta TET (1916–19), zaprojektowanego przez Hermanna Bahlsena oraz rzeźbiarza i architekta z Worpswede Bernharda Hoetgera, w latach 1929–1931 firma Liststadt Wohnungsbau AG – grupa przedsiębiorców budowlanych i architektów – zrealizowała osiedle mieszkaniowe Liststadt. Za projekt odpowiadał Adolf Falke, który przewidział pięciopiętrową zabudowę wzdłuż ulicy Podbielskistraße. Dziedzińce są na przemian zaprojektowane jako ogrody lub dziedzińce wejściowe. Od strony ulicy Defreggerstraße osiedle rozciąga się o kolejny półotwarty blok z dwoma budynkami punktowymi. Dzięki dynamicznemu urozmaiceniu północnej fasady, na której przeplatają się pionowe okna klatek schodowych i poziome pasy okienne, a także dzięki rzędowi pracowni artystycznych znajdujących się powyżej (m.in. Grethe Jürgens), osiedle to zalicza się do najlepszych przykładów nowoczesnego urbanistyki i architektury w Hanowerze.