Muzeum Telekomunikacji w Hanowerze

Muzeum podzielone jest na sekcje poświęcone historii telegrafii, technice przełączania i linii (czyli technice łączności aż do odbiorcy końcowego), a także technice przeciwzakłóceniowej i radioliniowej. Oprócz tego można tu oczywiście obejrzeć aparaty telefoniczne, z których zwiedzający mogą nawet skorzystać. Do tego mają dołączyć eksponaty z dziedziny radiolinii, a także radiotelefonii operacyjnej i amatorskiej. Aby zrealizować projekt nowego muzeum, klub telekomunikacyjny z Hanoweru ściśle współpracował ze stowarzyszeniem prowadzącym Muzeum Tramwajów. Po latach przygotowań wystawa jest teraz otwarta dla zwiedzających.

Najważniejsze atrakcje wystawy stałej

Jedną z głównych atrakcji stałej ekspozycji jest replika „telegrafu Gaussa-Webera” z 1833 roku, który według Klubu Telekomunikacyjnego istnieje w kraju zaledwie w pięciu egzemplarzach. W muzeum można również obejrzeć niezwykle rzadkie repliki pierwszych telefonów wykorzystywanych komercyjnie, autorstwa Philippa Reisa oraz Alexandra Grahama Bella, których oryginały powstały około 1870 roku. W zakresie techniki telekomunikacyjnej na szczególną uwagę zasługuje duża centrala lokalna, składająca się z elementów pochodzących z różnych epok i połączonych w sposób umożliwiający jej działanie. Najstarsze jej podzespoły pochodzą z początku lat dwudziestych XIX wieku i nadal funkcjonują w ramach ekspozycji.

Ostatnia konsola do ręcznego sterowania w Niemczech

Podczas gdy duże centrale telefoniczne z ich głośno stukającymi, tzw. obrotowymi wybierakami sprawiają na laiku raczej wrażenie chaotycznych, istnieją rozwiązania bardziej przejrzyste, a przede wszystkim cichsze. W muzeum można obejrzeć ostatnią w Niemczech konsolę do ręcznego przełączania połączeń, która – jak podaje Muzeum Tramwajów – została w Uetze zastąpiona automatyczną centralą lokalną dopiero w kwietniu 1966 roku. Ostatnia „panienka z centrali” obsługiwała w ten sposób całą lokalną sieć w Uetze, liczącą wówczas 374 abonentów. Prezentacja nowoczesnej technologii cyfrowej i smartfonów pojawia się w muzeum tylko marginalnie. Jednak dzięki pierwszym, wciąż dość nieporęcznym telefonom komórkowym, długą drogę, jaką przebyły one do dzisiejszej postaci, można w sposób obrazowy przedstawić wszystkim zwiedzającym. 

Ogromne zbiory i warsztaty na terenie muzeum

W ogromnym magazynie, zajmującym powierzchnię około 600 metrów kwadratowych, na kilkuset metrach regałów znajduje się wiele tysięcy kolejnych eksponatów oraz niezliczone części zamienne. W budynku muzeum znajduje się dość obszerna biblioteka specjalistyczna, mała sala kinowa oraz kilka pomieszczeń socjalnych. Znajdują się tu również warsztaty, ponieważ wszystkie prezentowane urządzenia są przywracane do stanu używalności, dzięki czemu zwiedzający mogą obejrzeć je również w trakcie pracy.

Dojazd zabytkowym tramwajem

Godziny otwarcia Muzeum Tramwajów i Muzeum Łączności są ze sobą zsynchronizowane. Oba muzea są otwarte od początku kwietnia do końca października we wszystkie niedziele i święta w godzinach od 11:00 do 17:00, a następnie zamykane na kilkumiesięczną przerwę zimową. Oprócz ceny biletu wstępu do Muzeum Tramwajów należy uiścić dodatkową opłatę w wysokości 2,00 € dla dorosłych oraz 1,00 € dla dzieci. Opłatę tę można uiścić już przy wejściu na teren muzeum lub później, przy wejściu do Muzeum Telekomunikacji. Dojazd na teren muzeum odbywa się jednym z zabytkowych tramwajów kursujących regularnie na trasie okrężnej. Konduktor ogłosi, kiedy należy wysiąść na przystanku „Hohenfels-Süd”. Czas powrotu można wybrać dowolnie.

Więcej informacji można znaleźć na stronie Strona internetowa Klubu Telekomunikacyjnego w Hanowerze

Źródło: Muzeum Tramwajów w Hanowerze / Klub Telekomunikacyjny w Hanowerze