Säule Nr. 2: Die „Personalunion“ zwischen Großbritannien und Hannover

Tylko protestanci mogli nosić koronę Anglii, ale królowa Anna (1665–1714) nie pozostawiła po sobie następców tronu. Dlatego zaczęto rozglądać się po kontynencie: elektorowa Zofia (1630–1714), jako wnuczka angielsko-szkockiego króla Jakuba I (1566–1625), miała prawo do tronu. Jednak księżna elektorowa zmarła w 1714 roku, kilka tygodni przed królową Anną, tak więc to nie ona, lecz jej syn, książę elektor Jerzy Ludwik (1660–1727), jako Jerzy I zapoczątkował brytyjską dynastię królewską z rodu Brunszwik-Lüneburg („Hanower”).

Cechą charakterystyczną unii personalnej między Hanowerem a Wielką Brytanią było to, że oba kraje nadal funkcjonowały oddzielnie i w związku z tym były rządzone osobno. Jedynie na czele stał ten sam władca: jednocześnie książę elektor Rzeszy Niemieckiej i król przyszłej światowej potęgi – Wielkiej Brytanii.

Chcesz dowiedzieć się więcej na ten temat? Odwiedź filar nr 2 przy Kröpcke!