Bij de stuwdam in Döhren

© Matthias Kothe

Als het overal nog rustig is en de stad langzaam tot leven komt, is dat precies het juiste moment om dromerig vanaf de ruwe stenen aan de oever van de Leine naar de opkomende zon te kijken. En ineens wordt weer glashelder waarom rust zo kracht geeft.

Vroeger werd er bij de stuw was gedaan

Het was niet altijd zo vredig en rustig op deze plek rond het Leine-eiland. Nog iets meer dan 45 jaar geleden stonden er op de plek van de huidige mooie huizen de industriële gebouwen van de wolwas- en kamfabriek van Döhren, in de volksmond van Hannover ook wel "Döhrener Wolle" genoemd. Sinds de jaren 1870 werd bij de stuw in de rivier (die toen nog een watermolen op het Döhrener Leine-eiland van water voorzag), die al in 1667 was gebouwd, ruwe schapenwol uit Australië, Nieuw-Zeeland en Zuid-Amerika gereinigd en gekamd. Dankzij de gunstige ligging direct aan de Leine, die altijd voldoende water leverde om de wol te wassen, groeide de 'Döhrener Wolle' al snel uit tot een groot bedrijf met 2.000 werknemers. De bloei hield maar liefst een eeuw aan; in 1973 werd het bedrijf stilgelegd. Na de sloop van de gebouwen ontstond op het voormalige fabrieksterrein de huidige woonwijk. Er zijn in ieder geval nog een paar getuigen uit die tijd bewaard gebleven: de klokkentoren uit 1909 bijvoorbeeld, met de pittoreske hoektorens en kantelen (deze diende ooit als slangentoren voor de fabrieksbrandweer), evenals de arbeiderswijk "Döhrener Jammer" en het rambeeld op de straathoek Am Uhrturm/Am Leinewehr, die oorspronkelijk in 1893 werd opgericht als symbool van de fusie van de vier Duitse wolkamfabrieken tot de "Deutsche Kämmerkonvention".

Nog drie plaatsen vrij voor het ontbijt aan het water

Maar ook de voormalige Wolle-stuwdam was van korte duur: in 2004 liet de stad Hannover het vervallen bouwwerk slopen en in de rivierbedding een vlakke betonnen stuwtrede aanleggen, waar het water van de Leine tegenwoordig overheen stroomt. Vanaf het ‘balkon’ aan de kant van de weg bij de brug kun je in alle rust naar de woelige beweging in de rivier kijken. Veel idyllischer en nog rustiger, zowel bij zonsopgang als in de schemering, is het kleine pleintje met een bankje aan de Wiehegraben stroomopwaarts aan de Leine, waar een pad langs de huizen boven de stuw naartoe leidt. Naar het smalle zandstrand dat aan de overkant te zien is, leidt daarentegen slechts een voetpad dat zich achter de nabijgelegen brug aan de Johann-Duve-Weg langs de Leine door het struikgewas slingert.