Szparagi

© hannover.de

Szparagi – cenny skarb ziemi i luksus prosto z grządki

Dwa centra uprawy szparagów – Burgdorf i Nienburg, położone na północ od Hanoweru – łączy droga krajowa B 188, znana w tym regionie również jako „Szparagowa Droga Dolnej Saksonii”. Wzdłuż tej drogi, wijącej się przez łagodne wzgórza, bujne łąki, gęste pola uprawne i idylliczne wiejskie wioski, rozciągają się skarby regionu Hanoweru: pola szparagów, jak okiem sięgnąć. Tuż po wschodzie słońca niestrudzeni pomocnicy przy zbiorach są już na polach i wykopują wszystko, co dają piaszczyste, spłaszczone wały ziemne. Aż do dnia św. Jana 24 czerwca: wtedy kończy się sezon szparagowy, bo ta delikatna roślina z rodziny liliowatych musi odpocząć i nabrać sił do następnego roku.

© Hannover.de

Szparagi nie są bynajmniej odkryciem rolniczym współczesności – te aromatyczne łodygi znane były już w starożytności. Hipokrates, na którego przysięgają lekarze, już w 460 r. p.n.e. przypisywał Asparagus officinalis (tak brzmi jego nazwa naukowa) właściwości lecznicze i był przekonany, że to falliczne warzywo pobudza libido i budzi u mężczyzn „żartobliwe pożądanie”. W rzeczywistości szparagi są bogate w witaminy B i C, minerały oraz sole potasu. Swoim intensywnym aromatem zawdzięcza wysoką zawartość kwasu asparaginowego – pobudza on płyny ustrojowe, zapewniając odwodnienie organizmu i stymulując pracę nerek. Ponadto te smukłe łodygi są dobre dla sylwetki: kilogram (niesolony i bez sosu) ma tylko 170 kcal, czyli 730 kJ. W Cesarstwie Rzymskim szparagi były natomiast cenione raczej jako smaczny i kosztowny przysmak, na który mogli sobie pozwolić tylko zamożni obywatele. Dzisiaj jednak w naszym kraju szparagi są na ustach wszystkich i są dostępne, a cena tego delikatnego luksusu z grządki zależy w dużej mierze od pogody: jeśli na pola świeci dużo ciepłego słońca, plony są dobre, a podaż duża. To obniża cenę i poprawia nastrój smakoszy.

Burgdorf prezentuje szparagi

Szlachetny szparag wpłynął na niemiecką kulturę stołową jak żadne inne warzywo. Wystawa szparagowa w Burgdorfie prezentuje ponad 1000 eksponatów z pięciu stuleci, obejmujących wszelkiego rodzaju cenne i osobliwe przedmioty z delikatnej porcelany, fajansu, srebra i innych materiałów – od sosjer i naczyń do serwowania, przez srebrne sztućce, aż po talerze i terriny z całego świata: oprócz wykwintnego serwisu do szparagów ze Stanów Zjednoczonych i wazony na szparagi „Schweinchen” z Japonii można tu również obejrzeć okazałe szczypce do szparagów z Rosji, a także francuską porcelanową podstawkę pod szparagi w kształcie słynnej klasycznej książki kucharskiej Brillat-Savarina z 1826 roku.

Mieszkaniec Burgdorfu, Friedrich-Karl Wiesener, przez wiele lat z wielką pasją gromadził wszystkie te skarby, a w 1997 roku przekazał swoją wyjątkową prywatną kolekcję swojemu miastu rodzinnemu. Od 2005 roku kolekcja szparagów z Burgdorfu, która oferuje również interesujący przegląd kulturowo-historyczny tego ekskluzywnego warzywa w sztuce i literaturze, medycynie i farmacji, jest prezentowana jako stała ekspozycja w Muzeum Szparagów Dolnej Saksonii w Nienburgu przy Leinstraße 4 (www.museum-nienburg.de).

Nienburg honoruje szparagi

W Nienburgu, „nowym zamku” i dawnej siedzibie hrabiów von Hoya, co roku w maju podczas „Święta Szparagów w Nienburgu” spotykają się smakosze z miasta i okolic, aby ucztować i bawić się do późnej nocy przy licznych stołach przy akompaniamencie muzyki i tańca, a także zgodnie ze starą tradycją wybierają nową królową szparagów – uroczą ambasadorkę tego prawdziwie majestatycznego warzywa.

Usługi związane ze szparagami

To kwestia gustu: kolor szparagów

Białe szparagi: grube, proste łodygi z zamkniętymi główkami, rosnące pod ziemią. Wyrafinowany, lekko gorzki aromat, delikatny i łagodny smak.
Zielone szparagi: rosną nad ziemią i mają wyrazisty smak. Można je
gotować również w łupinach. Fioletowe szparagi: pierwsze promienie słońca dodają odrobinę koloru do ich eleganckiej bieli, nadając tym szlachetnym łodygom pikantną nutę

Wskazówki i porady

Najważniejsza zasada przy zakupie szparagów brzmi: im świeższe, tym lepsze. Świeże szparagi mają zamknięte główki, jędrne łodygi lekko skrzypią przy pocieraniu o siebie, a miejsca cięcia są soczyste. Niezawodnym wskaźnikiem świeżości jest „test paznokciem”: jeśli wciśniesz paznokciem w świeżo ścięte szparagi w miejscu cięcia, wypłynie z nich wodnisty sok. Jeśli miejsca cięcia pozostają suche, nie warto ich kupować. W lodówce nieobrane szparagi przechowują się w wilgotnej ściereczce kuchennej przez około cztery dni, a w zamrażarce nawet od czterech do sześciu miesięcy.

Podczas gotowania tych szlachetnych szparagów (związanych w porcje i gotowanych na parze w pozycji pionowej w lekko osolonej wodzie przez 20–30 minut) należy oszczędnie gospodarować wodą! Woda wypłukuje cenne substancje aromatyczne i witaminy. Kto gotuje szparagi przez kilka dni z rzędu, powinien zachować wywar i ugotować w nim kolejną porcję. Po trzech cyklach wywar stanowi bazę do wspaniałej zupy szparagowej.

Sprzedaż szparagów prosto z pola

Świeże szparagi prosto z pola można kupić na licznych straganach przy drogach między Burgdorfem a Nienburgiem, przy drodze B 65 między Hanowerem a Nienburgiem oraz przy drodze B 3 między Hanowerem a Celle.

Wskazówka kulinarna od Ekkeharda Reimanna z restauracji „Clichy” w Hanowerze

Smażone szparagi z makaronem wstążkowym (dla 4 osób)
600 g obranych szparagów (co odpowiada około 1 kg szparagów w łupinach)
100 ml dobrej jakości oliwy z oliwek
20 g masła
sól, gałka muszkatołowa, pietruszka, szczypta cukru
100 g startego parmezanu
4 porcje makaronu wstążkowego

Sposób przygotowania:

Pokrój
szparagi ukośnie na plasterki o grubości 4 mm. Rozgrzej
oliwę z oliwek i odrobinę masła na dużej patelni. Dodaj szparagi i smaż je przez około 3 minuty (muszą pozostać chrupiące!) i dopraw
solą, gałką muszkatołową oraz cukrem. Posyp świeżo startym parmezanem, szybko wymieszaj z ugotowanym makaronem i udekoruj
pietruszką na talerzu. Do tego pasuje młody niemiecki riesling z Mozeli lub białe burgund z Badenii

Smacznego!